hoezo 'even' naar het werk

Vanmorgen wisten we al dat er wat sneeuw was gevallen, maar zoveel? Ik was er helemaal klaar voor en had al netjes om 08:30 uur de handen aan het stuur van de fiets geklemd op weg naar het werk. Eenmaal lopend naar de grote weg, begon ik vol goede moed aan de fietstocht van 5 kilometer, maar .. na een paar meter gaf m'n fiets er bijna de brui aan. Ik slipte alle kanten op en bleef gelukkig nog in het zadel. Wandelen ging nog sneller!  Dit was voor mij geen doen. Dus weer ploeterend te voet terug naar huis en ik was er om 09:10 uur!( ik zou om 09:00 uur moeten beginnen) Al een paar keer gebeld naar kantoor, maar er nam niemand op... toen maar het mobilie van collega gebeld die nog thuis zat te dubben fietsen of lopen. En ik?  Ik ben thuis gebleven en ik heb vanmorgen de paden rondom huis sneeuwvrij gemaakt voor het geval dat ik nog zin krijg om te fietsen, ha ha.(echt niet) De schapjes heb ik gisteren met de fiets gehaald. Over een half uur loop ik weer buiten met Bram die de meeste energie van ons allemaal heeft, helemaal geweldig om te zien (hij lijkt wel een jonkie van 2)!!

Gezellig kerstweekend allemaal!

sneeuw is

wit (nog wel) en erg vermoeiend. Tot nu toe gebruik ik nog steeds de fiets om naar het werk, de supermarkt en de bieb te komen, hoewel het allemaal wel wat langer duurt. Manlief neemt het wandelingetje met Bram dan maar ff van mij over.  Gisteren gingen manlief en ik dezelfde tijd de deur uit en kwamen gelijk weer thuis nadat manlief 1,5 uur in de sportschool had doorgebracht en ik totaal met de boodschappen kwijt was (oh ja en onderweg nog met mensen gekletst die ook een sharpei hadden, altijd gezellig)

mijn mannen lopen synchroon

Sneeuw in Nimwegen

Er is toch wel wat sneeuw gevallen vannacht. Tussen de 10 en 15 cm.

Brammetje gaat er wel voor zitten....

See you...

PatjeXXX

een bezorgde husband

Gisteravond was manlief aan de wandel  met blije Bram. Dus... dacht ik, laat ik eens als sportieve CF-er de achtertuin en het gangpad sneeuwvrij maken. Drama, want manlief had de sleutel en zijn mobilie vergeten mee te nemen.. Na veel gebonk en gebel dacht manlief dat er iets met mij was gebeurd,want ik deed de voordeur niet open. Hij is naar een paar buren gelopen met Bram en heeft geprobeerd me te bellen en ... ik nam uiteindelijk de phone op nadat ik binnenliep na een tijdje 'sneeuwvrij  bezig zijn'. Manlief was er helemaal door van de kaart en heeft een slapeloze nacht gehad door     mij.... De huissleutels en de mobilie worden hier nooit meer vergeten mee te nemen.

ff lachen, niet geschikt voor kinderen onder de 8 jaar

Grün

De pet scan en de ct scan stelde niet zoveel voor. Waarom je nuchter moet zijn snap ik niet. Je moet n.l. van te voren wel veel drinken. (vanwege de jodium contrastvloeistof). Uitslag is natuurlijk nog niet bekent. Verder een poli bezoek. Longfunctie was wel weer wat lager dan laatste keer. Ik merk er gelukkig niets van. Volgens de arts moest ik me er vooral niet druk om maken. Dat doe ik dan ook niet, maar vind ik dat ie de volgende keer wel beter moet zijn, anders zit ik onder de 3 liter Fev1. Normaal is dat 3,3 of 3,4. Afwachten wat de uitslag wordt....

PatjeXXX

liefde voor altijd

vandaag zou Roosje 11 jaar zijn geworden

24 ste een petscan

Morgen een petscan in Grunn. Ik laat me rijden door een taxi. Ik dacht, dat is eens wat anders. Met de motor gaan is geen optie, 't is geen motorweer. Eigen auto is ook geen optie, distributieriem is op, 8 jaar oud en 93000 kilometers verder. Maar ja, kosten zijn op dit moment te hoog voor onze vette geldbuidel.
Morgen om 15:30 uur ben ik klaar met het onderzoek en misschien volgt er een inloopspreekuur poli bezoek bij de KNO arts. Kan ook zijn dat dat pas donderdag wordt. Wel ben ik donderdag op de poli bij de transplantatie arts. Misschien zie ik W v/d Bij wel. Voor mij lang geleden dat ik hem gezien heb op de poli.

PatjeXXX

We zijn allemaal nog van slag om zonder Roosje verder te moeten. Het is toch wel bijzonder dat je binnen twee jaar zo ontzettend gek kan worden op een hond uit het asiel. We praten er nog steeds over. Maar we moeten toch de draad weer gaan oppakken, want als je in je verdriet blijft hangen, gaat dat vreten aan je gezondheid en daar moeten we heel erg voor waken. Bram is er tenslotte ook nog.

Dit weekend gebruiken we om bij te tanken, want jongens wat hakt zo'n week erin. Met Bram gaat het best goed. Hij merkt dat Roosje er niet meer is, ligt een beetje voor zich uit te staren, maar vertoont geen afwijkend gedrag zoals haar gaan zoeken of gaan janken.  Bram is dan ook veel meer op zich zelf dan Roosje. Ze waren zo totaal verschillend. Wel reageert Bram buiten weer meer op andere reuen, dat sinds de komst van Roosje stukken minder was. Ze waren dan gezellig samen aan het snuffelen en hadden weinig aandacht voor hun omgeving.

Pat is gisterochtend nog ff op pad geweest naar Velp. De motorclub had een technische ochtend georganiseerd waar je vragen kon stellen. Het garantietermijn van mijn motor is nu verlopen en mochten er problemen ontstaan, kan Pat er zelf wat aan gaan sleutelen. Maar... Pat vond het zo gezellig dat hij maar één onderdeel heeft meegekregen en de rest van de ochtend gezellig heeft staan babbelen hi hi . Maakt niet uit, hij had via internet al een handwerkboek besteld en is er toch ff uit geweest.

een herinneringskiekje

life goes on

maar het is zo anders zonder Roos. Gisteren heb ik (Claudia)verspreid over de hele dag gejankt en doordat  ik helemaal op was heb ik gelukkig vannacht door kunnen slapen. Manlief niet, die heeft een deel van de nacht opgezeten. Het is zo stil in huis en ik zie steeds het beeld voor me toen ze gisteren op de behandeltafel lag en bezig met haar waren en ze helemaal haar koppie achterover legde om tussen de mensen door mij te vinden, waarna ze me heel lang bleef aankijken. Alsof ze zeggen wilde 'ik ben op, het is goed zo, bedankt voor alles". Ik heb het hier heel moeilijk mee. Het is ook allemaal nog zo vers.

Roosje wilde altijd bij je zijn, waardoor je altijd goed op moest letten dat je niet tegen haar aanliep. Ze kon niet de hele middag liggen suffen, maar was altijd iedereen aan het inspecteren wat er gebeurde.  Ze wilde weten waar ik heen ging, zelfs het toilet was niet veilig. Ik had mijn persoonlijke bodyguard. Ze stond altijd bij de achterdeur te wachten totdat ik met de fiets uit het zicht verdween en stond er weer op de tijd dat ze me weer verwachtte. Als ik later was dan normaal stond ze al te janken volgens manlief. Een welkom met veel gejodel, een lik en een dansje. Ze was onrustig als ik boven was en stond dan een beetje waaks te doen bij de voordeur. Voordat we naar buiten gingen, ging ze ondeugend met de deken van Bram spelen. Ze was er als de kippen bij als ik Bram zijn pootjes of oortjes ging behandelen, want ze wilde precies zien wat ik deed. Soms gaf ze Bram nog snel een lik over zijn neus. Ze was niet bij Bram weg te slaan toen hij op een behandeltafel lag bij de dierenarts en niet onder narcose wilde. Ze ging altijd liggen kijken in de keuken wat ik aan het maken was voor het avondeten en viel uiteindelijk in slaap. Het slapen ging gepaard met hard gesnurk en een scheetje tussendoor. Als ze Pat aan zag komen ging ze zich helemaal strekken zodat ze over haar buikje gekriebeld kon worden. Gaf Pat haar te weinig aandacht, dan ging ze tegen zijn stoel aanzitten en sloeg haar poot tegen de stoel. Net zo lang, totdat ze vond dat ze voldoende knuffels had gekregen. Ze heeft zoveel liefde en vrolijkheid aan ons en aan Bram gegeven dat ik het ongelooflijk moeilijk vindt om zonder haar verder te moeten. Het is ook voor het eerst dat we afscheid moeten nemen van onze hond. Maar je moet verder, life goes on, alleen ik kan dat nog ff niet helemaal. Dat moet slijten. Manlief ging vandaag ff boodschappen doen, maar was een muntje voor de winkelwagen vergeten en reed weer terug naar huis. En is maar thuis bij Bram gebleven. Het is allemaal zo anders en we zijn nog een beetje van slag. Bram slaapt veel en komt bij ons liggen. Buiten kan hij in zijn eigen tempo lopen en hoeft hij niet meer op Roosje te wachten die gek was op snuffelen en wroeten. Hij deed dan maar gezellig mee. Als Bram in de verte een hond ziet aankomen, blijft hij nog wel eens staan staren. Ik moet hem dan echt meetrekken. Toen ik vanmiddag thuis kwam, stond Bram mij kwispelend op te wachten en dat was heel fijn. Ik ben blij dat Bram er nog is, zodat niet alles wegvalt...
Het komt allemaal wel weer goed....