Ja ja mensen, ik voel me blij, zo'n bijzondere kriebel die je energie geeft!!!Patrick voelt zich goed, heeft vandaag wat minder pijn gehad en... er is een drain uitgehaald, dan ben je automatisch ook blij. Nu rest er nog één drain in de rechterlong (het zijn er totaal vier geweest). Vanmiddag was de overbuurman met z'n ma vanuut Nimwegen op bezoek om Pat te zien. Ik vind het heel gezellig om weer bekenden te zien en lekker te babbelen.
Vanmorgen ben ik met het zonnetje op m'n bol sloffen voor Pat wezen kopen (niet op m'n sloffen). Als het minder gaat regenen ben ik van plan om in het centrum een terrasje te gaan pakken want je ziet hier af en toe best wel aparte figuren lopen.
Zo zag ik vanmiddag een man in een felrose t-shirt, felrose bodywarmer, rose korte broek en ... rose regenlaarzen met witte stippen lopen ha ha .Een paar meter verderop zat een man een elektrische gitaar te bespelen met rose lippenstift op de mond, hoge regenlaarzen aan met een oranje vestje, nou ja, misschien een speciale dag of zo?
Het is denk ik een goed teken dat ik het ziekenhuis waar ik nog verblijf regelmatig per ongeluk thuis noem. Ik voel me hier namelijk op m'n gemak en er wordt ook goed voor mij gezorgt. Regelmatig worden er miniconcerten op de begane grond gegeven dat hoort bij de afsluiting van een symposium ( niet zo ziekenhuisachtig). Zo langzaamaan ga ik ook steeds meer m'n eigen weg omdat ik nu een beetje weet hoe de dagplanning er voor Pat uitziet.
We gaan weer onderweg naar morgen!! Groetjes Claudia
zaterdag, juni 16, 2007
middagje weg
Ondanks dat alle uitslagen gelukkig goed zijn, voelt Pat zich nog niet happy de peppy. Wel is het zo dat er iedere dag meer pillekes bijkomen. Omdat hij aangeeft nog zoveel pijn te hebben, kost dat zoveel energie dat hij s'nachts korte stukjes slaapt en overdag als ik wegben de slaap gaat inhalen. Morfine wordt niet gegeven, omdat dat o.a. de darmen lui gaat maken. Toch wordt Pat de hele dag beziggehouden, met name de hele ochtend is gevuld met doktersbezoek, longfoto maken, bloedprikken, medicijnen toedienen, komst van de fysio, wassen, vernevelen, temperatuur meten, bloeddruk, suturatie, etc. Meestal duik ik dan 's ochtends achter de PC. Gisteren kregen we een boekje over voeding. Welke voedingsmiddelen Pat niet meer mag eten, maar ook dat bezoek bijvoorbeeld geen spullen mee mag nemen waar veel mensen aan hebben gezeten of niet hermetisch is afgesloten van bacterieën. Bijvoorbeeld geen snoep uit open bakken, maar voorverpakt. Geen leesbladen zonder plastic hoesje, geen bloemen vanwege het stilstaande water, geen fruit vanwege kans op schimmels, en al het voedsel moet bacteriearm zijn, dus ook niet rauw. Allemaal heel logisch omdat de afweer van Pat is onderdrukt zodat de andere longen door het lichaam worden "geaccepteerd".
Zelf heb ik gisteren een hele leuke dag gehad, maar daar keek ik ook wel een beetje naar uit hoor. Mijn vriendin uit Molenhoek was hier om 14:00 uur. We hebben heerlijk zitten babbelen met een kop koffie erbij, zijn bij Patje geweest, hebben even gewinkeld en we zijn Mexicaans gaan eten. Tussendoor kwamen we per ongeluk nog in de rose buurt terecht hi hi. En af en toe kom je hier wel rare types tegen, een in het zwart leer gekleedde man met een gasmasker om z'n nek en een pin van hier tot.. in z'n kin. Ik dacht al heel wat gewend te zijn!
's Avonds rond acht uur waren we weer terug in het ziekenhuis.
Het is denk ik wel weer goed dat ik weer wat langere tijd van Pat weg kan blijven. Pat heeft al die tijd liggen slapen en ik heb m'n eigen ding kunnen doen.
Moe maar voldaan ben ik in m'n "dekbedden" bed gestapt. Om me 's ochtends niet als een 60-jarige te voelen bij het opstaan, liggen er twee dekbedden op de lattenbodem en een dekbed op de matras zodat ik de latten niet voel. Dat gaat best goed.
Als er nieuwtjes zijn ben ik er weer!!
Groetjes Claudia
Zelf heb ik gisteren een hele leuke dag gehad, maar daar keek ik ook wel een beetje naar uit hoor. Mijn vriendin uit Molenhoek was hier om 14:00 uur. We hebben heerlijk zitten babbelen met een kop koffie erbij, zijn bij Patje geweest, hebben even gewinkeld en we zijn Mexicaans gaan eten. Tussendoor kwamen we per ongeluk nog in de rose buurt terecht hi hi. En af en toe kom je hier wel rare types tegen, een in het zwart leer gekleedde man met een gasmasker om z'n nek en een pin van hier tot.. in z'n kin. Ik dacht al heel wat gewend te zijn!
's Avonds rond acht uur waren we weer terug in het ziekenhuis.
Het is denk ik wel weer goed dat ik weer wat langere tijd van Pat weg kan blijven. Pat heeft al die tijd liggen slapen en ik heb m'n eigen ding kunnen doen.
Moe maar voldaan ben ik in m'n "dekbedden" bed gestapt. Om me 's ochtends niet als een 60-jarige te voelen bij het opstaan, liggen er twee dekbedden op de lattenbodem en een dekbed op de matras zodat ik de latten niet voel. Dat gaat best goed.
Als er nieuwtjes zijn ben ik er weer!!
Groetjes Claudia
donderdag, juni 14, 2007
een hele goede dag met hier en daar een traantje
Ondanks dat Pat vannacht om extra pijnstilling heeft gevraagt hebben we veel kunnen doorslapen vanwege het kokhalzen van de "operatie zuigslanghulp" gistermiddag
. Pat heeft vandaag een vermoeiende maar een hele goede dag gehad.
Pat heeft zichzelf geschoren (ik heb medelijden met alle mannen, wat een rotklus), zichzelf gewassen, zelf sputum opgehoest en twee maal van het bed naar een stoel gelopen.
Toen ik terug kwam van weggeweest zat mijn man heel rustig in z'n uppie in een stoel bij het raam!! Toen ik bij hem stond, pakte Pat me vast en begon te huilen.
Ik zal proberen te omschrijven hoe Pat dit allemaal ervaart, dat voor ieder ander getransplanteerde natuurlijk anders is of zal zijn.
Pat zegt van nul af aan te moeten beginnen met bijvoorbeeld het pakken van een pilletje door de arm te strekken of het zitten op de rand van het bed door zijn lichaam te verplaatsen. Voor Pat zijn deze kleine dingen zware momenten, het kost enorm veel moeite maar..... het gaat gelukkig allemaal hartstikke goed. Ik ben trots op hem!
Pat krijgt nu regelmatig jeuk aan een paar nietjes op z'n borst (genezing). We hebben ze net eens zitten tellen en het zijn er 47.
Vanmiddag kreeg ik ook nog leuke verhalen over Bram doorgemaild door Pim van dierenpension At Home in Hooge Mierde. Hier een gedeelte van Pim's verhaal:
"Ik heb in elk geval wel het idee dat ik aan Bram's gezicht kan zien wat hij denkt, leuk hoor, hij kan ook echt kijken van: ja, jij doet maar, maar zo gek ben ik niet". Ik probeer namelijk nog wel eens een touw of bal weg te gooien en 's morgens lijkt hij te denken: "ja doe het zelf, weet je wel hoe vroeg het is!?" "Ja Bram, tijd
om ondertussen wat gezelligs te doen! En 's middags: "jij gooit maar wat je wilt, je denkt toch niet dat ik daar achteraan ga, doe het zelf, ik ben je hond niet!!"
Een hele herkenbare beschrijving over hoe Bram is. Observeren vindt hij veel interessanter dan "voor de lol" achter een balletje aan te rennen. ha ha.
Hier word ik heeeeel vrolijk van.
Groetjes Claudia
. Pat heeft vandaag een vermoeiende maar een hele goede dag gehad.
Pat heeft zichzelf geschoren (ik heb medelijden met alle mannen, wat een rotklus), zichzelf gewassen, zelf sputum opgehoest en twee maal van het bed naar een stoel gelopen.
Toen ik terug kwam van weggeweest zat mijn man heel rustig in z'n uppie in een stoel bij het raam!! Toen ik bij hem stond, pakte Pat me vast en begon te huilen.
Ik zal proberen te omschrijven hoe Pat dit allemaal ervaart, dat voor ieder ander getransplanteerde natuurlijk anders is of zal zijn.
Pat zegt van nul af aan te moeten beginnen met bijvoorbeeld het pakken van een pilletje door de arm te strekken of het zitten op de rand van het bed door zijn lichaam te verplaatsen. Voor Pat zijn deze kleine dingen zware momenten, het kost enorm veel moeite maar..... het gaat gelukkig allemaal hartstikke goed. Ik ben trots op hem!
Pat krijgt nu regelmatig jeuk aan een paar nietjes op z'n borst (genezing). We hebben ze net eens zitten tellen en het zijn er 47.
Vanmiddag kreeg ik ook nog leuke verhalen over Bram doorgemaild door Pim van dierenpension At Home in Hooge Mierde. Hier een gedeelte van Pim's verhaal:
"Ik heb in elk geval wel het idee dat ik aan Bram's gezicht kan zien wat hij denkt, leuk hoor, hij kan ook echt kijken van: ja, jij doet maar, maar zo gek ben ik niet". Ik probeer namelijk nog wel eens een touw of bal weg te gooien en 's morgens lijkt hij te denken: "ja doe het zelf, weet je wel hoe vroeg het is!?" "Ja Bram, tijd
om ondertussen wat gezelligs te doen! En 's middags: "jij gooit maar wat je wilt, je denkt toch niet dat ik daar achteraan ga, doe het zelf, ik ben je hond niet!!"
Een hele herkenbare beschrijving over hoe Bram is. Observeren vindt hij veel interessanter dan "voor de lol" achter een balletje aan te rennen. ha ha.
Hier word ik heeeeel vrolijk van.
Groetjes Claudia
woensdag, juni 13, 2007
prutter de prut en in de stoel met de beentjes
De nachtjes zijn hier nog wat onrustig. Om 01:00 uur hoorde ik heel zacht en in de verte iemand mijn naam fluisteren. Pat had het superbenauwd van al het slijm dat rondom de luchtpijp bleef zitten. Ik was misselijk van moeheid en ben na geholpen te helpen met fysio en het vernevelapparaat aan te geven in bed gestapt. De verpleegster heeft Pat vannacht zover kunnen helpen met extra pijnstilling en verneveling. Fluisterend hebben ze voor mijn gevoel heel vaak met elkaar overlegd.Ik lag half in coma....
Vanmorgen kwam de arts met de nursepractitioner al vroeg aan het bed staan. Alles gaat nog steeds hartstikke goed en doordat het slijmvlies ook wat geirriteerd is (en de reflex om te hoesten er nog niet is)hoort de slijmproductie erbij. Voor Pat hard werken, omdat hij het benauwd heeft en zich irriteert aan het geroggel met in- en uitademen en de kracht er niet meer voor heeft om de boel op te hoesten (de uitspraak van Joling). De insulinepomp is weggehaald, omdat Pat vanaf nu zelf weer het suikerpijl gaat bijhouden. De vernevelmedicijnen worden aangepast, alleen Ventolin ipv Combivent, om te kijken of dat meer verlichting gaat geven.
De acute oplossing voor de sputumophoping kwam twee uur later. Twee fysiotherapeuten hebben met een slang door de neus (in de keel)hoestprikkels opgewekt waarbij direct het sputum werd afgezogen. Het was even gemeen maar nu heeft hij weer lucht en slaapt sindsdien als een roos met de mond open, hi hi.
Mensen vragen ook hoe het met mij gaat. Eigenlijk best wel goed. Af en toe verwen ik mezelf met een gezichtsmaskertje of een lichaamsscrub, even relaxen. Vanmorgen heb ik eens een keer tot 09:00 uur in bed gelegen in plaats van 06:45 uur opstaan als de verpleging de ronde komt maken, scheelt weer wat uurtjes. Na verneveling en een ontbijtje ben ik gaan douchen toen de fysio eerst begon met hoestoefeningen. Ook plak ik sinds vandaag iedere middag een briefje op de deur dat we van 12:30-14:00 uur allebei even proberen te slapen. Van rusten komt in een ziekenhuis anders niet zo veel.
Pat heeft vandaag aangegeven voorlopig geen bezoek te willen ontvangen omdat hij oververmoeid is. Toen ik Pat aangaf "ook niet een paar minuten, dat ze jou zien en ik de mensen verder opvang" zei hij toch nee, omdat hij niet wilt dat ik lang wegblijf. Komt straks ook allemaal wel weer goed.
In de namiddag gebeurde er iets leuks... Pat moest rechtop op de bedrand gaan zitten en met ondersteuning van de fysio en een verpleegster stapjes zetten naar de weegstoel. De benen voelde tijdens het staan aan als beton dat heel raar voelde en hij was supertrots (moest op de foto)toen hij op de weegstoel zat. Samen met de verpleegkundige hebben we snel zijn bed verschoond en hem samen weer het bed in gedragen. Ik heb trouwens al verschillende foto's gemaakt, die ik nog niet op de website kan plaatsen. Tijdens een gesprek met de maatschappelijk werkster zei Pat dat hij nooit verwacht had dat het herstel zo ontzettend zwaar zou zijn.
Zo zie je dat er op één dag vervelende dingen maar ook weer leuke dingen kunnen gebeuren!! Het gaat hier alle kanten op en je weet niet zo goed wat je te wachten staat.
Het lijkt wel een beetje een Groningse ziekenhuissoap zonder dat ik weet of er romantiek op de werkvloer is....(wel liefde in kamer 63!!!)
Het is alweer bijna tijd om een bammetje te gaan eten(warm eten krijgen we 's middags) en ik probeer vanavond weer op tijd het bedje op te zoeken.
Lieve groet Claudia
Vanmorgen kwam de arts met de nursepractitioner al vroeg aan het bed staan. Alles gaat nog steeds hartstikke goed en doordat het slijmvlies ook wat geirriteerd is (en de reflex om te hoesten er nog niet is)hoort de slijmproductie erbij. Voor Pat hard werken, omdat hij het benauwd heeft en zich irriteert aan het geroggel met in- en uitademen en de kracht er niet meer voor heeft om de boel op te hoesten (de uitspraak van Joling). De insulinepomp is weggehaald, omdat Pat vanaf nu zelf weer het suikerpijl gaat bijhouden. De vernevelmedicijnen worden aangepast, alleen Ventolin ipv Combivent, om te kijken of dat meer verlichting gaat geven.
De acute oplossing voor de sputumophoping kwam twee uur later. Twee fysiotherapeuten hebben met een slang door de neus (in de keel)hoestprikkels opgewekt waarbij direct het sputum werd afgezogen. Het was even gemeen maar nu heeft hij weer lucht en slaapt sindsdien als een roos met de mond open, hi hi.
Mensen vragen ook hoe het met mij gaat. Eigenlijk best wel goed. Af en toe verwen ik mezelf met een gezichtsmaskertje of een lichaamsscrub, even relaxen. Vanmorgen heb ik eens een keer tot 09:00 uur in bed gelegen in plaats van 06:45 uur opstaan als de verpleging de ronde komt maken, scheelt weer wat uurtjes. Na verneveling en een ontbijtje ben ik gaan douchen toen de fysio eerst begon met hoestoefeningen. Ook plak ik sinds vandaag iedere middag een briefje op de deur dat we van 12:30-14:00 uur allebei even proberen te slapen. Van rusten komt in een ziekenhuis anders niet zo veel.
Pat heeft vandaag aangegeven voorlopig geen bezoek te willen ontvangen omdat hij oververmoeid is. Toen ik Pat aangaf "ook niet een paar minuten, dat ze jou zien en ik de mensen verder opvang" zei hij toch nee, omdat hij niet wilt dat ik lang wegblijf. Komt straks ook allemaal wel weer goed.
In de namiddag gebeurde er iets leuks... Pat moest rechtop op de bedrand gaan zitten en met ondersteuning van de fysio en een verpleegster stapjes zetten naar de weegstoel. De benen voelde tijdens het staan aan als beton dat heel raar voelde en hij was supertrots (moest op de foto)toen hij op de weegstoel zat. Samen met de verpleegkundige hebben we snel zijn bed verschoond en hem samen weer het bed in gedragen. Ik heb trouwens al verschillende foto's gemaakt, die ik nog niet op de website kan plaatsen. Tijdens een gesprek met de maatschappelijk werkster zei Pat dat hij nooit verwacht had dat het herstel zo ontzettend zwaar zou zijn.
Zo zie je dat er op één dag vervelende dingen maar ook weer leuke dingen kunnen gebeuren!! Het gaat hier alle kanten op en je weet niet zo goed wat je te wachten staat.
Het lijkt wel een beetje een Groningse ziekenhuissoap zonder dat ik weet of er romantiek op de werkvloer is....(wel liefde in kamer 63!!!)
Het is alweer bijna tijd om een bammetje te gaan eten(warm eten krijgen we 's middags) en ik probeer vanavond weer op tijd het bedje op te zoeken.
Lieve groet Claudia
dinsdag, juni 12, 2007
beetje bij beetje steeds leuker nieuws
Na weer een kort nachtje gaat het hier sinds vanmiddag super de puperrrr.
Vannacht was ik in plaats de PV (persoonlijke verpleegster) de PF (persoonlijke fysiotherapeut), er komen steeds meer titels bij hè?!
Om 03:00 uur schrok ik me een hoedje toen het vernevelaparaat stond te dreunen, ik dacht dat de buurman thuis een gat in de muur stond de boren. Bij het opstaan viel ik terug achterover (gelukkig) m'n bed weer in, maar kon er niet in blijven liggen..
Trilhaartjes transporteren bacterieën via het slijm door de keel en neus naar buiten (door niesen, neus snuiten en kuchen), maar omdat die haartjes bij Pat nog in de war zijn, moet Pat zelf de "grote trilhaar" spelen en da's raar. Van kindsaf aan weet je als CF-er hoe je sputum moet ophoesten maar nu niet meer, het werkt allemaal niet meer hetzelfde als je al die jaren gewend bent. Doordat er wat slangen in zijn keel hebben gezeten (beademing en sondevoeding)staat de luchtpijp nog een beetje open. Het oude hoestgeluid is verdwenen. Zo krijg je iedere dag nieuwe informatie.
Omdat ik me zorgen maakte over de afgelopen nacht werd er vanmorgen snel contact gezocht met een nursepractitioner die ontzettend veel weet over de tijd na de transplantatie en je gerust kan stellen aan de hand van alle medische gegevens en zijn kunde en ervaring. Ik was bezorgt omdat Pat er helemaal doorheen zat en zich ging afvragen of het allemaal wel normaal was wat er gebeurde. Het schijnt dus normaal te zijn dat er sputum geproduceerd wordt dat bij de één meer is dan bij de ander na een transplantatie. Wel worden er uit voorzorg twee maal per week sputumkweken afgenomen en veel vernevelt.
Het gaat weer de goede kant op. Het is allemaal onverklaarbaar en misschien hebben jullie dat ook wel als je leest hoe het hier verloopt. Soms ga je twee stappen vooruit en dan moet je weer een stap terug doen zoals de afgelopen nachten.
De fysiotherapeut leerde ons vandaag wat Pat moet doen als hij benauwd wordt en .... hij heeft vanmiddag voor het eerst op de rand van het bed gezeten!! Voordat de hoestoefeningen beginnen krijgt hij nog wel morfine toegedient om het minder pijnlijk te maken voor het borstbeen(is doorgezaagt) en de wond. De maagsonde is er uitgetrokken en Patrick eet nog meer boterbammetjes dan ik! Doordat er wat ontlasting uit is, is er ook weer wat ruimte ontstaan. Over een paar dagen gaan de catheters eruit, waarvan er nog aan iedere kant van de long één zit. Zij zorgen dat het wondvocht wordt afgevoerd in speciale zakken. Twee maal per dag wordt dan gemeten hoeveel wondvocht er geproduceerd wordt totdat het een bepaalde marge heeft bereikt dat aangeeft dat ze eruit mogen. Door Pat morgen iets meer te laten bewegen zonder de catheters, door van bed naar stoel te gaan zitten, regelt het lichaam vaak zelf de vochtafvoer of desnoods met hulp van plaspillen. Veel info hè?
Er komen zo langzamerhand wel steeds meer pillekes bij tegen afstoting, ik hou niet bij wat precies hoor dat doet de verpleging allemaal wel.
Omdat ik vanmiddag even twee uurtjes er tussenuit ben geweest trof ik bij terugkomst een hoopje emomannetje aan. Hij had post ontvangen en had bij iedere kaart zitten huilen, met de woorden "ik kan er gewoon niks aan doen" Er komen steeds momenten waarop hij in korte tijd zoveel meemaakt dat hij het allemaal niet kan bevatten. Ik denk bijna niemand.
Zo heb je geprobeerd de nacht door te komen, zo zit je samen dezelfde dag samen te eten en te babbelen over vanalles en nog wat?????
Allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve reacties per mail, sms, kaarten en de weblog, heeeeel lief!!
Vannacht was ik in plaats de PV (persoonlijke verpleegster) de PF (persoonlijke fysiotherapeut), er komen steeds meer titels bij hè?!
Om 03:00 uur schrok ik me een hoedje toen het vernevelaparaat stond te dreunen, ik dacht dat de buurman thuis een gat in de muur stond de boren. Bij het opstaan viel ik terug achterover (gelukkig) m'n bed weer in, maar kon er niet in blijven liggen..
Trilhaartjes transporteren bacterieën via het slijm door de keel en neus naar buiten (door niesen, neus snuiten en kuchen), maar omdat die haartjes bij Pat nog in de war zijn, moet Pat zelf de "grote trilhaar" spelen en da's raar. Van kindsaf aan weet je als CF-er hoe je sputum moet ophoesten maar nu niet meer, het werkt allemaal niet meer hetzelfde als je al die jaren gewend bent. Doordat er wat slangen in zijn keel hebben gezeten (beademing en sondevoeding)staat de luchtpijp nog een beetje open. Het oude hoestgeluid is verdwenen. Zo krijg je iedere dag nieuwe informatie.
Omdat ik me zorgen maakte over de afgelopen nacht werd er vanmorgen snel contact gezocht met een nursepractitioner die ontzettend veel weet over de tijd na de transplantatie en je gerust kan stellen aan de hand van alle medische gegevens en zijn kunde en ervaring. Ik was bezorgt omdat Pat er helemaal doorheen zat en zich ging afvragen of het allemaal wel normaal was wat er gebeurde. Het schijnt dus normaal te zijn dat er sputum geproduceerd wordt dat bij de één meer is dan bij de ander na een transplantatie. Wel worden er uit voorzorg twee maal per week sputumkweken afgenomen en veel vernevelt.
Het gaat weer de goede kant op. Het is allemaal onverklaarbaar en misschien hebben jullie dat ook wel als je leest hoe het hier verloopt. Soms ga je twee stappen vooruit en dan moet je weer een stap terug doen zoals de afgelopen nachten.
De fysiotherapeut leerde ons vandaag wat Pat moet doen als hij benauwd wordt en .... hij heeft vanmiddag voor het eerst op de rand van het bed gezeten!! Voordat de hoestoefeningen beginnen krijgt hij nog wel morfine toegedient om het minder pijnlijk te maken voor het borstbeen(is doorgezaagt) en de wond. De maagsonde is er uitgetrokken en Patrick eet nog meer boterbammetjes dan ik! Doordat er wat ontlasting uit is, is er ook weer wat ruimte ontstaan. Over een paar dagen gaan de catheters eruit, waarvan er nog aan iedere kant van de long één zit. Zij zorgen dat het wondvocht wordt afgevoerd in speciale zakken. Twee maal per dag wordt dan gemeten hoeveel wondvocht er geproduceerd wordt totdat het een bepaalde marge heeft bereikt dat aangeeft dat ze eruit mogen. Door Pat morgen iets meer te laten bewegen zonder de catheters, door van bed naar stoel te gaan zitten, regelt het lichaam vaak zelf de vochtafvoer of desnoods met hulp van plaspillen. Veel info hè?
Er komen zo langzamerhand wel steeds meer pillekes bij tegen afstoting, ik hou niet bij wat precies hoor dat doet de verpleging allemaal wel.
Omdat ik vanmiddag even twee uurtjes er tussenuit ben geweest trof ik bij terugkomst een hoopje emomannetje aan. Hij had post ontvangen en had bij iedere kaart zitten huilen, met de woorden "ik kan er gewoon niks aan doen" Er komen steeds momenten waarop hij in korte tijd zoveel meemaakt dat hij het allemaal niet kan bevatten. Ik denk bijna niemand.
Zo heb je geprobeerd de nacht door te komen, zo zit je samen dezelfde dag samen te eten en te babbelen over vanalles en nog wat?????
Allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve reacties per mail, sms, kaarten en de weblog, heeeeel lief!!
maandag, juni 11, 2007
de eerste tranen...
Hallo allemaal!!
Afgelopen nacht was voor ons een erg vervelende nacht, maar natuurlijk meer voor Pat dan voor mij. Pat heeft alleen maar zitten slikken om de sondevoeding binnen te houden die steeds omhoog kwam. Vannacht is de sondevoeding stopgezet en is de maag leeggepompt. De hele nacht was het onrustig en deden we geen oog meer dicht.
Omdat Pat sinds 4 dagen geen ontlasting meer heeft gehad en de sondevoeding is blijven doorlopen, is het uiteindelijk een keertje te vol daarbinnen.
Omdat de volle maag drukte tegen de longen, heeft hij het benauwd gehad, dat hem zijn laatste beetje energie heeft gekost.
Vanmorgen kwamen bij Pat dan ook de tranen omdat hij door die toestand oververmoeid is geraakt door zoals hij het noemt "zo'n stomme sondeslang". De verpleegster heeft ons vanmorgen goed opgevangen. Want toen Pat begon te huilen, kreeg ik het ook weer te kwaad en weer omgekeerd. Maar dat geeft helemaal niks, het is allemaal ook geen pretje en het is behoorlijk zwaar allemaal. Het is goed om de emootjes los te laten.
Toen de arts bij Pat kwam en vertelde dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, dat dit gewoon een dayoff is, werd hij weer wat opgewekter. Alle bloedwaardes, de foto's, de saturatie etc. is allemaal uitstekend. Hij is tenslotte ook erg snel naar de afdeling verhuist. De arts wilt dat Pat wat mobieler op bed gaat worden en dat alvast de catheter voor de urine er straks af gaat. Hij krijgt voorlopig geen sondevoeding meer, maar moet zelf gaan leren eten (yoghurt). De slang blijft uit voorzorg nog wel even in zijn neus zitten, ook om medicijnen toe te dienen. Vandaag wordt geprobeerd wat ruimte te maken in de darmen door middel van een klysma. Voordat de fysio Pat komt helpen om wat sputum op te hoesten, krijgt hij van te voren een prik met morfine zodat het hoesten minder pijnlijk zal zijn. Of er van slapen nog iets terecht komt is de vraag, maar het ziet er al met al toch wel weer positief uit voor onze vechter. Ze houden hem heel goed in de gaten.
Regelmatig heb ik contact met dierenpension At Home in Hooge Mierde waar Bram wordt opgevangen. Het is hartstikke leuk om van de eigenaren Pim en Chantal op de hoogte te worden gehouden over de belevenissen van en met Bram. Momenteel zit het pension helemaal vol en kunnen er niet meer honden bij. Volgens Pim eet Bram goed, is hij braaf, lief en een knuffelbeer aan het worden. De reutjes worden apart van elkaar losgelaten, zodat Bram genoeg te snuffelen en te plassen heeft als ook hij apart wordt losgelaten. Er is maar één teef en die is een beetje te groot voor Bram, het is namelijk een Deense Dog. Volgens Pim worden we voorlopig dus maar even geen opa en oma, hi hi.
Misschien dat ik vanmiddag het centrum van Groningen even inloop zodat Pat lekker kan slapen en ik nog wat kleine dingetjes kan aanschaffen.
Het adres
Patrick Denissen
Afdeling D3 Kamer 63
Universitair Medisch Centrum Groningen
Postbus 11 120
9700 CC GRONINGEN
Groetjes van Claudia
Afgelopen nacht was voor ons een erg vervelende nacht, maar natuurlijk meer voor Pat dan voor mij. Pat heeft alleen maar zitten slikken om de sondevoeding binnen te houden die steeds omhoog kwam. Vannacht is de sondevoeding stopgezet en is de maag leeggepompt. De hele nacht was het onrustig en deden we geen oog meer dicht.
Omdat Pat sinds 4 dagen geen ontlasting meer heeft gehad en de sondevoeding is blijven doorlopen, is het uiteindelijk een keertje te vol daarbinnen.
Omdat de volle maag drukte tegen de longen, heeft hij het benauwd gehad, dat hem zijn laatste beetje energie heeft gekost.
Vanmorgen kwamen bij Pat dan ook de tranen omdat hij door die toestand oververmoeid is geraakt door zoals hij het noemt "zo'n stomme sondeslang". De verpleegster heeft ons vanmorgen goed opgevangen. Want toen Pat begon te huilen, kreeg ik het ook weer te kwaad en weer omgekeerd. Maar dat geeft helemaal niks, het is allemaal ook geen pretje en het is behoorlijk zwaar allemaal. Het is goed om de emootjes los te laten.
Toen de arts bij Pat kwam en vertelde dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, dat dit gewoon een dayoff is, werd hij weer wat opgewekter. Alle bloedwaardes, de foto's, de saturatie etc. is allemaal uitstekend. Hij is tenslotte ook erg snel naar de afdeling verhuist. De arts wilt dat Pat wat mobieler op bed gaat worden en dat alvast de catheter voor de urine er straks af gaat. Hij krijgt voorlopig geen sondevoeding meer, maar moet zelf gaan leren eten (yoghurt). De slang blijft uit voorzorg nog wel even in zijn neus zitten, ook om medicijnen toe te dienen. Vandaag wordt geprobeerd wat ruimte te maken in de darmen door middel van een klysma. Voordat de fysio Pat komt helpen om wat sputum op te hoesten, krijgt hij van te voren een prik met morfine zodat het hoesten minder pijnlijk zal zijn. Of er van slapen nog iets terecht komt is de vraag, maar het ziet er al met al toch wel weer positief uit voor onze vechter. Ze houden hem heel goed in de gaten.
Regelmatig heb ik contact met dierenpension At Home in Hooge Mierde waar Bram wordt opgevangen. Het is hartstikke leuk om van de eigenaren Pim en Chantal op de hoogte te worden gehouden over de belevenissen van en met Bram. Momenteel zit het pension helemaal vol en kunnen er niet meer honden bij. Volgens Pim eet Bram goed, is hij braaf, lief en een knuffelbeer aan het worden. De reutjes worden apart van elkaar losgelaten, zodat Bram genoeg te snuffelen en te plassen heeft als ook hij apart wordt losgelaten. Er is maar één teef en die is een beetje te groot voor Bram, het is namelijk een Deense Dog. Volgens Pim worden we voorlopig dus maar even geen opa en oma, hi hi.
Misschien dat ik vanmiddag het centrum van Groningen even inloop zodat Pat lekker kan slapen en ik nog wat kleine dingetjes kan aanschaffen.
Het adres
Patrick Denissen
Afdeling D3 Kamer 63
Universitair Medisch Centrum Groningen
Postbus 11 120
9700 CC GRONINGEN
Groetjes van Claudia
zondag, juni 10, 2007
het eerstje luchtje
Vanmorgen was het in de kamer heel "luchtig". De maag van Pat zit vol met lucht door met name de sondevoeding, waardoor hij moet proberen scheetjes en boertjes te laten. Op zich best wel grappig als er een luchtje ontsnapt!! Alleen is boeren pijnlijk vanwege de wond. Pat vroeg me "wil je met een nat washandje m'n wangen even opfrissen", bedoelde Pat in plaats zijn gezicht de andere wangen, hi hi.
Ik zelf heb sinds gistermiddag een minder leuke dag gehad, dat te maken heeft met voornamelijk twee mensen die van mij dingen eisen, waaraan ik niet altijd kan voldoen dat me behoorlijk kwalijk wordt genomen. Ik probeer in ieder geval met de naasten iedere dag contact te houden, dat op zich voor mij op dit moment ook nog energie kost. Misschien dat de maatschappelijk werkster mij hiermee kan helpen hoe ik me moet opstellen of handelen bij het aanvallende en eisende gedrag van deze mensen. Ik vermijd confrontaties omdat ik daar de puf niet voor heb en omdat er wel belangrijkere dingen zijn dan ruzie maken. Ik blijf daar bovenstaan, maar het raakt me in deze situatie toch en Patrick kan ik daar niet mee belasten. Weer van die emo momenten zeg maar.
Ach ja ook dit soort dingen kom je tegen en zal me uiteindelijk alleen maar sterker maken.
Nu dat Patrick lekker ligt te slapen kijk ik regelmatig op internet, haal wel eens een waterijsje voor Pat z'n gevoelige keeltje, voor mezelf lekkere capuccino, en tussendoor probeer ik een boek te lezen. Pat heeft gezegt me aan het werk te gaan zetten, dus ik begin zeg maar een beetje z'n PV te worden (persoonlijke verpleegster)hi hi.
Pat krijgt weinig rust, omdat er veel controles plaatsvinden, dat natuurlijk alleen maar goed is. Tussendoor is hij bezig met proberen te hoesten, "de lucht te laten ontsnappen", leren yoghurt eten naast de sondevoeding, erg veel slapen en zo nu en dan een klein praatje maken met de verpleging en mij.
Ik verheug me op de komst van vrienden vanmiddag om even heerlijk te babbelen en misschien wel even het centrum in te lopen. Ze rijden eerst nog naar ons huis om spulletjes mee te nemen naar Groningen.
Groetjes Claudia
Ik zelf heb sinds gistermiddag een minder leuke dag gehad, dat te maken heeft met voornamelijk twee mensen die van mij dingen eisen, waaraan ik niet altijd kan voldoen dat me behoorlijk kwalijk wordt genomen. Ik probeer in ieder geval met de naasten iedere dag contact te houden, dat op zich voor mij op dit moment ook nog energie kost. Misschien dat de maatschappelijk werkster mij hiermee kan helpen hoe ik me moet opstellen of handelen bij het aanvallende en eisende gedrag van deze mensen. Ik vermijd confrontaties omdat ik daar de puf niet voor heb en omdat er wel belangrijkere dingen zijn dan ruzie maken. Ik blijf daar bovenstaan, maar het raakt me in deze situatie toch en Patrick kan ik daar niet mee belasten. Weer van die emo momenten zeg maar.
Ach ja ook dit soort dingen kom je tegen en zal me uiteindelijk alleen maar sterker maken.
Nu dat Patrick lekker ligt te slapen kijk ik regelmatig op internet, haal wel eens een waterijsje voor Pat z'n gevoelige keeltje, voor mezelf lekkere capuccino, en tussendoor probeer ik een boek te lezen. Pat heeft gezegt me aan het werk te gaan zetten, dus ik begin zeg maar een beetje z'n PV te worden (persoonlijke verpleegster)hi hi.
Pat krijgt weinig rust, omdat er veel controles plaatsvinden, dat natuurlijk alleen maar goed is. Tussendoor is hij bezig met proberen te hoesten, "de lucht te laten ontsnappen", leren yoghurt eten naast de sondevoeding, erg veel slapen en zo nu en dan een klein praatje maken met de verpleging en mij.
Ik verheug me op de komst van vrienden vanmiddag om even heerlijk te babbelen en misschien wel even het centrum in te lopen. Ze rijden eerst nog naar ons huis om spulletjes mee te nemen naar Groningen.
Groetjes Claudia
zaterdag, juni 09, 2007
daar ben ik alweer!!
Is het voor jullie allemaal wel uit te houden in de hitte, het schijnt vies weer te zijn. In het UMCG is het goed uit te houden, dus voorlopig blijf ik maar binnen.
Raden jullie eens waar ik de nacht heb doorgebracht? Bij Patrick op de kamer met een fijne douche en toilet!! Er werd een opklapbed voor me neergezet! Wat een service hè? Zolang als nodig is, kan ik bij Pat blijven slapen. Pat vertelde me dat hij het fijn vindt dat ik bij hem ben, waardoor hij zich rustiger voelt. Af en toe doet hij een oogje open om te checken of ik er nog wel ben hi hi.
Pat is ontzettend moe, en probeert alleen maar te slapen dat nog niet zo goed lukt.
Hij vertelt dat hij het heel zwaar vindt, het is topsport. Maar topsport heeft hij de afgelopen jaren alleen maar geleverd, dus dit kan hij gewoon, alleen heeft alles gewoon veel tijd nodig! Hij zegt dat hij nu moet nadenken over het ademen. Voorheen moest hij heel diep inademen wilde er wat zuurstof in de longen komen, nu zijn de longen heel snel met zuurstof gevuld dat heel anders ademt. De fysio komt zo'n 4xper dag langs omdat hij moet leren diep in te ademen en leren hoesten. Ook moet hij zelf regelmatig zijn benen een stukje proberen op te tillen zodat de spieren niet verslappen. Nou ik kan je wel vertellen dat het heel erg vreemd is om afgelopen nacht alleen mezelf te horen hoesten!! Je hoort Pat helemaal niet meer, geen geroggel, gehijg, gepiep en gehoest dat ben je niet meer gewent!! Het enige wat ik hoorde was zijn bed dat automatisch om de zoveel minuten lucht blaast in de matras om te zorgen dat de doorbloeding van de benen goed blijft. Pat heeft ondanks een slaapmedicatie de halve nacht wakker gelegen nadat ze zijn bloedsuiker hadden gemeten zodat hij verder naar mijn gesnurk heeft liggen luisteren, sorry Pat.
De hele dag door komt de verpleging binnen om de temperatuur te meten, de bloedsuikerwaardes te meten, de saturatie, inhoud van de drains te meten, bloeddruk etc. Pat krijgt in het bestaande infuus ook constant antibiotica toegedient (Fortum 1000mg),prednison (25 mg) en 3x daags pijnbestrijding (geen morfine). Daarnaast moet hij zo'n 5 keer per dag vernevelen en ik geloof zo'n 4 keer per dag met een anti bacteriele vloeistof de mond spoelen en het goedje doorslikken. Bij het binnenkomen en uitgaan van de kamer moet iedereen de handen desinfecteren.
Gisteravond heb ik weer eens voor het eerst warm gegeten en dat heb ik in het Personeelsrestaurant kunnen doen met behulp van een pasje. Het lijkt een beetje op het restaurant van de V&D. Je kan kiezen uit 2 warme maaltijden, verschillende soorten salades, toetjes etc. Het smaakt heel lekker. Maar vanmorgen kreeg ik ontbijt op de kamer van Pat en hoefde ik niet naar het Personeelsrestaurant!! Ik word steeds opnieuw verrast!!Dat doet me wel goed en Pat ook. Het personeel helpt ons met dingen zonder dat we er om vragen, echt super. Het gaat allemaal een beetje vanzelf.
De arts had Pat nog wel verteld dat zijn zieke longen in het midden vol met push zaten vanwege de chronische ontstekingen die niet meer overgingen, maar dat ze er makkelijk uitgehaald konden worden. Ongelooflijk dat hij het toch nog zolang heeft weten vol te houden.
Vanmiddag komen m'n pa en m'n broer op bezoek. Tot gauw allemaal! Groetjes CLaudia
Raden jullie eens waar ik de nacht heb doorgebracht? Bij Patrick op de kamer met een fijne douche en toilet!! Er werd een opklapbed voor me neergezet! Wat een service hè? Zolang als nodig is, kan ik bij Pat blijven slapen. Pat vertelde me dat hij het fijn vindt dat ik bij hem ben, waardoor hij zich rustiger voelt. Af en toe doet hij een oogje open om te checken of ik er nog wel ben hi hi.
Pat is ontzettend moe, en probeert alleen maar te slapen dat nog niet zo goed lukt.
Hij vertelt dat hij het heel zwaar vindt, het is topsport. Maar topsport heeft hij de afgelopen jaren alleen maar geleverd, dus dit kan hij gewoon, alleen heeft alles gewoon veel tijd nodig! Hij zegt dat hij nu moet nadenken over het ademen. Voorheen moest hij heel diep inademen wilde er wat zuurstof in de longen komen, nu zijn de longen heel snel met zuurstof gevuld dat heel anders ademt. De fysio komt zo'n 4xper dag langs omdat hij moet leren diep in te ademen en leren hoesten. Ook moet hij zelf regelmatig zijn benen een stukje proberen op te tillen zodat de spieren niet verslappen. Nou ik kan je wel vertellen dat het heel erg vreemd is om afgelopen nacht alleen mezelf te horen hoesten!! Je hoort Pat helemaal niet meer, geen geroggel, gehijg, gepiep en gehoest dat ben je niet meer gewent!! Het enige wat ik hoorde was zijn bed dat automatisch om de zoveel minuten lucht blaast in de matras om te zorgen dat de doorbloeding van de benen goed blijft. Pat heeft ondanks een slaapmedicatie de halve nacht wakker gelegen nadat ze zijn bloedsuiker hadden gemeten zodat hij verder naar mijn gesnurk heeft liggen luisteren, sorry Pat.
De hele dag door komt de verpleging binnen om de temperatuur te meten, de bloedsuikerwaardes te meten, de saturatie, inhoud van de drains te meten, bloeddruk etc. Pat krijgt in het bestaande infuus ook constant antibiotica toegedient (Fortum 1000mg),prednison (25 mg) en 3x daags pijnbestrijding (geen morfine). Daarnaast moet hij zo'n 5 keer per dag vernevelen en ik geloof zo'n 4 keer per dag met een anti bacteriele vloeistof de mond spoelen en het goedje doorslikken. Bij het binnenkomen en uitgaan van de kamer moet iedereen de handen desinfecteren.
Gisteravond heb ik weer eens voor het eerst warm gegeten en dat heb ik in het Personeelsrestaurant kunnen doen met behulp van een pasje. Het lijkt een beetje op het restaurant van de V&D. Je kan kiezen uit 2 warme maaltijden, verschillende soorten salades, toetjes etc. Het smaakt heel lekker. Maar vanmorgen kreeg ik ontbijt op de kamer van Pat en hoefde ik niet naar het Personeelsrestaurant!! Ik word steeds opnieuw verrast!!Dat doet me wel goed en Pat ook. Het personeel helpt ons met dingen zonder dat we er om vragen, echt super. Het gaat allemaal een beetje vanzelf.
De arts had Pat nog wel verteld dat zijn zieke longen in het midden vol met push zaten vanwege de chronische ontstekingen die niet meer overgingen, maar dat ze er makkelijk uitgehaald konden worden. Ongelooflijk dat hij het toch nog zolang heeft weten vol te houden.
Vanmiddag komen m'n pa en m'n broer op bezoek. Tot gauw allemaal! Groetjes CLaudia
vrijdag, juni 08, 2007
Vrijdag 8 juni
Pat vindt jullie reacties heel leuk!! Hartstikke bedankt daarvoor!!
Gisteravond ben ik nog 1 kwartiertje bij Pat geweest. Het was heel gek, want toen ik de IC kamer inliep keek hij me aan en was van de beademing af! Wel kreeg hij nog 3 liter extra zuurstof toegedient. Hij praat nog heel moeizaam met een andere stem en vroeg hoe het met mij ging, lief hè? Omdat hij zo moe was ben ik terug naar mijn kamer gegaan om het goede nieuws rond te vertellen. Het werd een belavondje.
Vanmorgen om 09:15 uur mocht ik toekijken onder het genot van een bakkie koffie hoe de infusen uit de hals en de lies werden gehaald. Gelukkig lag er een krantje, want ik ben niet zo'n held om mee te kijken met dat soort dingen. Pat heeft een saturatie van 99% .Het is heel onwerkelijk maar sinds 11:00 uur vanmorgen ligt hij al op de afdeling D3!!! Supernieuws hè?
Pat krijgt nu alleen nog sondevoeding, omdat hij een tijd moeilijk heeft kunnen slikken vanwege de beademingsapparatuur, heeft nog 1 catheter voor het afvoeren van de urine, heeft nog maar 1 infuus om de suiker op peil te houden en 2 drains om het wondvocht af te voeren. Op zijn kamer staat de hometrainer al gereed!! Hij is nog heel erg moe, en zakt steeds weg.
Tussendoor ga ik beneden lunchen, even internetten en bellen zodat hij kan rusten.
Het schijnt zo'n drie weken te duren eerdat de trilhaartjes hun werk weer kunnen doen. En de longen blijken iets kleiner te zijn dan de marge maar dat schijnt zich vanzelf aan te passen. Volgens de arts is het heel bijzonder dat Pat al zonder extra zuurstof en morfine op de afdeling ligt. Pat kan het zelf nog niet bevatten omdat alles zo snel gaat, dat ook voor mij geldt. Er zijn momenten dat ik het zo goed besef dat ik emo wordt, maar zet het weer ff van me af.
Vanmiddag krijg ik te horen waar ik kan overnachten. De afgelopen dagen waren alle kamers volgeboekt in o.a. het Ronald Mc Donald huis en hotels omdat er veel congressen in het UMCG zijn en het EK voetbal er aan zit te komen. Gelukkig heb ik toen kunnen overnachten op een kamer dichtbij de IC, maar nu niet meer. Ik wacht wel af. Nu kan ik alleen niet even lekker op bed liggen, maar dat komt ook wel weer goed.
Alles valt me hier trouwens reuze mee. Het personeel is heel aardig, ik voel me hier op m'n gemak, ze hebben in het restaurant lekkere capuccino, ik weet nu een beetje de weg, dus prima te doen. Ik heb ook niet de druk dat ik naar huis of naar m'n werk moet. Voor alles wordt gezorgt.
Tot morgen allemaal!! Claudia
Gisteravond ben ik nog 1 kwartiertje bij Pat geweest. Het was heel gek, want toen ik de IC kamer inliep keek hij me aan en was van de beademing af! Wel kreeg hij nog 3 liter extra zuurstof toegedient. Hij praat nog heel moeizaam met een andere stem en vroeg hoe het met mij ging, lief hè? Omdat hij zo moe was ben ik terug naar mijn kamer gegaan om het goede nieuws rond te vertellen. Het werd een belavondje.
Vanmorgen om 09:15 uur mocht ik toekijken onder het genot van een bakkie koffie hoe de infusen uit de hals en de lies werden gehaald. Gelukkig lag er een krantje, want ik ben niet zo'n held om mee te kijken met dat soort dingen. Pat heeft een saturatie van 99% .Het is heel onwerkelijk maar sinds 11:00 uur vanmorgen ligt hij al op de afdeling D3!!! Supernieuws hè?
Pat krijgt nu alleen nog sondevoeding, omdat hij een tijd moeilijk heeft kunnen slikken vanwege de beademingsapparatuur, heeft nog 1 catheter voor het afvoeren van de urine, heeft nog maar 1 infuus om de suiker op peil te houden en 2 drains om het wondvocht af te voeren. Op zijn kamer staat de hometrainer al gereed!! Hij is nog heel erg moe, en zakt steeds weg.
Tussendoor ga ik beneden lunchen, even internetten en bellen zodat hij kan rusten.
Het schijnt zo'n drie weken te duren eerdat de trilhaartjes hun werk weer kunnen doen. En de longen blijken iets kleiner te zijn dan de marge maar dat schijnt zich vanzelf aan te passen. Volgens de arts is het heel bijzonder dat Pat al zonder extra zuurstof en morfine op de afdeling ligt. Pat kan het zelf nog niet bevatten omdat alles zo snel gaat, dat ook voor mij geldt. Er zijn momenten dat ik het zo goed besef dat ik emo wordt, maar zet het weer ff van me af.
Vanmiddag krijg ik te horen waar ik kan overnachten. De afgelopen dagen waren alle kamers volgeboekt in o.a. het Ronald Mc Donald huis en hotels omdat er veel congressen in het UMCG zijn en het EK voetbal er aan zit te komen. Gelukkig heb ik toen kunnen overnachten op een kamer dichtbij de IC, maar nu niet meer. Ik wacht wel af. Nu kan ik alleen niet even lekker op bed liggen, maar dat komt ook wel weer goed.
Alles valt me hier trouwens reuze mee. Het personeel is heel aardig, ik voel me hier op m'n gemak, ze hebben in het restaurant lekkere capuccino, ik weet nu een beetje de weg, dus prima te doen. Ik heb ook niet de druk dat ik naar huis of naar m'n werk moet. Voor alles wordt gezorgt.
Tot morgen allemaal!! Claudia
donderdag, juni 07, 2007
Super
Bedankt voor jullie leuke reacties zeg! De operatie heeft 7 uur geduurd (van ongeveer 07:45 uur tot 14:30 uur). Ondanks het wachten ging de tijd voor mijn gevoel toch nog snel. Ik heb veel zitten bellen, sprayen, de weblog bijgewerkt, schapjes gedaan en geprobeerd een beetje te dutten. De chirurg is na afloop van de operatie mij komen opzoeken om te vertellen dat de operatie heel goed was verlopen zonder complicaties en dat Pat niet aangesloten hoefde te worden op de hart-longmachine. Tegen 16:30 uur was Pat helemaal geinstalleerd in de IC kamer zodat ik Pat mocht zien. Ik vond het heel indrukwekkend om Pat na al die jaren rustig te zien ademhalen met heel veel slangen en monitoren om hem heen. Ik vind het een wonder. Er zit continue een verpleegkundige bij hem om alles in de gaten te houden. De verpleging is heel aardig en zorgzaam, ook voor mij.
Afgelopen nacht heb ik voor het eerst weer geslapen, heerlijk hoor.
Vanmorgen nadat ik me had gewassen, verneveld en ontbeten ben ik een bezoekje bij Pat gaan brengen rond 09:00 uur.
Van te voren bel ik dan naar de verpleegkundige of het uitkomt. Toevallig gingen ze Pat in mijn bijzijn wassen, zodat ik goed kon zien waar de slangetjes heen liepen en hoe groot de wond was (over de hele breedte onder de borst). Omdat hij verder snel herstelt, gingen ze na het wassen geleidelijk de slaapmedicatie verminderen en reageerde hij na een paar minuten op mijn stem. Ik vond het best wel heftig, maar liet dat pas merken toen ik uit de kamer liep en een verpleegkundige me opving. Pat reageerde door zijn hoofd heel langzaam te bewegen, zijn arm te strekken en hij probeerde zijn ogen te openen. Na een half uur ben ik weggegaan zodat de verpleging verder hun gang konden gaan.
Om er eventjes uit te zijn ben ik vanmorgen van 11:00-13:00 uur de stad ingeweest. Jeetje wat een winkels! Omdat ik ondergoed en t-shirts voor Pat ben vergeten mee te nemen ben ik die gaan kopen en heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk bij 1 winkel te halen omdat ik nog te moe ben om meerdere winkels af te lopen. Vanmiddag kwam de medisch maatschappelijk werkster een praatje met me maken. We zijn een kop cappucino gaan drinken op de begane grond van het UMCG.
Na nog even gerust te hebben wilde ik Pat graag zien en dat was voor mij heel bijzonder. Hij kon me zien, lachte, aaide mijn gezicht en kneep m'n hand fijn, dat is nog steeds een heel emotioneel moment voor mij...
Later werd ik gebeld omdat Pat wilde dat ik kwam. Het bleek dat zijn ouders bij de IC stonden om Pat te zien. De verpleegster moest me wel helpen met liplezen, want ik snapte er niets van. Pat gaf aan dat hij zijn ouders 1 voor 1 wilde zien (minder vermoeiend). Ze vonden het heel fijn, omdat hij in hun hand kneep en zijn duim opstak. Na een half uurtje zijn zijn ouders beneden een kop koffie gaan drinken zonder mij(ik ben gaan rusten) om vervolgens weer terug naar Venlo te rijden.
Zojuist ben ik vandaag voor de 3e keer bij Pat geweest, dit maal een uurtje omdat hij niet wilde dat ik wegging. Met behulp van een letterbord wilde hij weten hoe lang de operatie had geduurd, hoe lang hij nu op de IC ligt, of ik niet te moe was, of alles goed met Bram ging en wie ik allemaal had gebeld! Vóór mijn bezoekje waren er al 2 drains uitgehaald en ademt hij bijna helemaal zelf met nog een beetje ondersteuning van het beademingsapparaat. Ze bouwen dat heel langzaam af.Ieder moment kan de beademing er uitgehaald worden (dan praat hij helemaal de oren van me hoofd, hi hi). Rond 18:15 uur ben ik terug naar m'n kamer gegaan om te eten, te vernevelen en te rusten.
Ik vind het fijn dat ik hier alleen ben en naar behoefte vrienden en familie kan bellen waar ik veel steun aan heb. Op die manier kan ik even m'n draai vinden en op tijd proberen te rusten en m'n eigen tijd in te vullen omdat het emotioneel en daardoor lichamelijk best heftig is.
Tot gauw! Claudia
Afgelopen nacht heb ik voor het eerst weer geslapen, heerlijk hoor.
Vanmorgen nadat ik me had gewassen, verneveld en ontbeten ben ik een bezoekje bij Pat gaan brengen rond 09:00 uur.
Van te voren bel ik dan naar de verpleegkundige of het uitkomt. Toevallig gingen ze Pat in mijn bijzijn wassen, zodat ik goed kon zien waar de slangetjes heen liepen en hoe groot de wond was (over de hele breedte onder de borst). Omdat hij verder snel herstelt, gingen ze na het wassen geleidelijk de slaapmedicatie verminderen en reageerde hij na een paar minuten op mijn stem. Ik vond het best wel heftig, maar liet dat pas merken toen ik uit de kamer liep en een verpleegkundige me opving. Pat reageerde door zijn hoofd heel langzaam te bewegen, zijn arm te strekken en hij probeerde zijn ogen te openen. Na een half uur ben ik weggegaan zodat de verpleging verder hun gang konden gaan. Om er eventjes uit te zijn ben ik vanmorgen van 11:00-13:00 uur de stad ingeweest. Jeetje wat een winkels! Omdat ik ondergoed en t-shirts voor Pat ben vergeten mee te nemen ben ik die gaan kopen en heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk bij 1 winkel te halen omdat ik nog te moe ben om meerdere winkels af te lopen. Vanmiddag kwam de medisch maatschappelijk werkster een praatje met me maken. We zijn een kop cappucino gaan drinken op de begane grond van het UMCG.
Na nog even gerust te hebben wilde ik Pat graag zien en dat was voor mij heel bijzonder. Hij kon me zien, lachte, aaide mijn gezicht en kneep m'n hand fijn, dat is nog steeds een heel emotioneel moment voor mij...
Later werd ik gebeld omdat Pat wilde dat ik kwam. Het bleek dat zijn ouders bij de IC stonden om Pat te zien. De verpleegster moest me wel helpen met liplezen, want ik snapte er niets van. Pat gaf aan dat hij zijn ouders 1 voor 1 wilde zien (minder vermoeiend). Ze vonden het heel fijn, omdat hij in hun hand kneep en zijn duim opstak. Na een half uurtje zijn zijn ouders beneden een kop koffie gaan drinken zonder mij(ik ben gaan rusten) om vervolgens weer terug naar Venlo te rijden.
Zojuist ben ik vandaag voor de 3e keer bij Pat geweest, dit maal een uurtje omdat hij niet wilde dat ik wegging. Met behulp van een letterbord wilde hij weten hoe lang de operatie had geduurd, hoe lang hij nu op de IC ligt, of ik niet te moe was, of alles goed met Bram ging en wie ik allemaal had gebeld! Vóór mijn bezoekje waren er al 2 drains uitgehaald en ademt hij bijna helemaal zelf met nog een beetje ondersteuning van het beademingsapparaat. Ze bouwen dat heel langzaam af.Ieder moment kan de beademing er uitgehaald worden (dan praat hij helemaal de oren van me hoofd, hi hi). Rond 18:15 uur ben ik terug naar m'n kamer gegaan om te eten, te vernevelen en te rusten.
Ik vind het fijn dat ik hier alleen ben en naar behoefte vrienden en familie kan bellen waar ik veel steun aan heb. Op die manier kan ik even m'n draai vinden en op tijd proberen te rusten en m'n eigen tijd in te vullen omdat het emotioneel en daardoor lichamelijk best heftig is.
Tot gauw! Claudia
Abonneren op:
Posts (Atom)